woensdag 1 augustus 2018

random #1


Vandaag hoorde ik een nummer, een liedje. Het liedje heb ik al vaker gehoord maar het drong niet tot me door. Het zette me aan het denken. 

Ik wil zo veel, zo gigantisch veel en het liefst moet dit binnen een week gebeuren. Dit gaat niet en daar wordt ik best vaak verdrietig van. Waarom dit niet gaat? Alles kost geld. Wat wil je dan? De wereld zien, de verschillende culturen ontdekken op mijn manier. Leren over de geschiedenis op de plek zelf. Ik wil met dolfijnen zwemmen, bungee jumpen, parachute springen, bergen beklimmen. Eigenlijk alles wat deze wereld te bieden heeft. We zijn toch op deze aarde geboren om te leven? Waarom zou ik me dan vastnagelen tot één deel van de wereld als er zoveel prachtige plekken zijn om te bezoeken, om te vinden, om over te leren?

Het is gek om te bedenken dat ik nog maar 25 jaar ben en ik dus nog een hele tijd voor me heb. Waarom maak ik me dan zo druk, waarom maak ik me druk over de manier van leven? Waarom kwam ik op een punt dat ik helemaal niet meer wilde leven? Komt het misschien door mijn manier van denken, zo erg door denken dat je jezelf gek kan maken? Zo achter je zelf aan blijven zitten om maar perfect te zijn?

Maar waarom maak ik mezelf zo gek constant? Ik zocht constant acceptatie van andere, maar in de lange termijn maakt dat niet uit want zolang ik mezelf niet accepteer komt die voldoening er ook niet. "If you can't love yourself, how in the hell you gonna love somebody else? Can i get an amen?!" - Rupaul
Dat is mijn realisatie van vandaag en ik denk dat hier meer mensen mee zitten. Net zoals dat mensen zichzelf geen tijd meer gunnen. Zoals ik al eerder zei, ik wil van alles en ik wil het nu, maar zo werkt het niet. Ik werk hard en mijn tijd komt, ik ben onderweg en dit moeten meer mensen van zichzelf accepteren, je bent onderweg maar geef het niet op.
Dit zegt niet dat ik een gouden voorbeeld ben van zelfacceptatie en geduld want ik heb hier zelf nog veel problemen mee.

Ik schrijf deze blog omdat ik verschillende notities heb gevonden van mezelf, van drie jaar terug waarin ik al mijn gedachtes opschreef. De laatste notitie is een jaar geleden gemaakt. Op momenten dat ik in een neerwaartse spiraal zat schreef ik vaak dingen op. Het is niet prettig om het terug te lezen maar het geeft mij inzicht in hoe ver ik ben gekomen en dat ik juist vandaag dat liedje ineens doordrong zegt ook wat.

Wat ik wil meegeven aan de lezer en misschien ook onbewust aan mezelf is dat het niet erg is als je ergens lang over doet. Als een bepaalde droom maar niet uitkomt of als je situatie op dit moment niet ideaal is, het kan maar uiteindelijk komt het. Als je er maar voor gaat, als je maar blijft dromen. Want wanneer je nog steeds kan dromen, is er licht.

Liedje: